Kamień Papier Nożyczki
 

Zreal­i­zowano w roku 1997 na zlecenie berlińskiego Senatu ds. Budown­ictwa, Mieszkań i Ruchu Drogowego jako element oznaczenia dawnego śród­miejskiego prze­jścia granicznego Ober­baum­brücke w Berlinie.

Włączająca się na zasadzie przy­padku gra neonów zaznacza znaj­dujące się w centrum miasta dawne prze­jście graniczne Ober­baum­brücke. Dwie okrągłe podświ­et­larki z akrylu, każda o średnicy 100 cm, są zamon­towane w środ­kowych dźwigarach mostu kolejki nadziemnej nad Szprewą. W podświ­et­larkach znajdują się po trzy zagięte neonówki (świecące na żółto, czerwono i niebiesko), przed­staw­iające zarys ręki w różnych pozy­cjach. Są to gesty tytułowej gry „Kamień–papier–nożyczki“. Czerwona linia pokazuje rękę płaską (papier), żółta – wypros­towane palce (nożyczki), niebieska tworzy zarys zaciśniętej pięści (kamień). Dwa systemy jarzeniówek, obsługiwane włącznikiem zmierz­chowym od nastania ciem­ności do godziny 1 w nocy, sterowane są przez gener­atory losowe, co 6 s prezentują inną pozycję ręki. Obiekty ufor­mowano w sposób nien­arzu­cający się: powinny robić wrażenie czegoś oczy­wistego, jak tablice ze znakami drogowymi. Nie postawiono znaku, który byłby widoczny z daleka, lecz taki, który inte­gruje się zarówno z histo­rycznym mostem, jak z nowo dobu­dowaną częścią środkową. Kamień wygrywa z noży­czkami, nożyczki z papierem, papier z kamieniem – grę tę, podobnie jak rzut monetą, stosuje się na całym świecie, gdy trzeba podjąć decyzję szybko i nieza­leżne od argu­mentów. Na zasadzie przy­padku jedna strona góruje nad drugą lub jest jej podporząd­kowana, co nie znaczy, że jest gener­alnie słabsza lub silniejsza od drugiej. Każdo­razowy podział władzy to wyłącznie efekt kombi­nacji: w Kamień papier nożyczki rywal­izacja, gra o władzę i próby sił podlegają iron­icznej konkre­tyzacji. Dwie osoby stoją naprzeciw siebie i starają się podjąć decyzję, w której nie wchodzi w rachubę ani argu­men­tacja, ani rozwiązanie siłowe. Za pomocą gry losowej dzieło artysty­cznie oddaje podział miasta i znaczenie mostu jako wewnątrzmiejskiego prze­jścia granicznego w latach 1972–1989. Przy użyciu zredukowanych środków styl­isty­cznych postawiono pytanie, na ile decyzje poli­tyczne o histo­rycznym znaczeniu ostate­cznie zależą od przy­padku, a zatem implikują moment dowol­ności. Goldberg buduje myślowy pomost między przeszłością a teraźniejs­zością i pode­jmuje temat poli­ty­cznie kontrow­er­syjny. Element zabawowy staje się iron­icznym komen­tarzem dla domnie­manych konieczności obecnych we współza­wod­nictwie systemów i jego histo­rycznego znaczenia. Jest to znak uniw­er­salnie zrozumiały.